τα τραγούδια που θέλω να λέω
Με ελκύουν τα τραγούδια που μιλούν για σχέσεις, έρωτα, απώλεια, προδοσία, επιθυμία, δύναμη, αλήθεια και προσωπική υπέρβαση.
Όχι απαραίτητα οι μεγάλες ιστορίες. Πολλές φορές με ενδιαφέρει περισσότερο εκείνη η μία στιγμή που όλοι έχουμε ζήσει: κάτι που δεν ειπώθηκε, ένας άνθρωπος που δεν ξεπεράστηκε, μια αλήθεια που άργησε να φανεί, η στιγμή που αποφασίζεις ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να κρύβεσαι, ούτε από τον άλλον ούτε από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Θέλω ο άνθρωπος που ακούει ένα τραγούδι μου να μπορεί να πει:
«Αυτό το έχω νιώσει κι εγώ.»
η λαϊκή μου πλευρά
Το λαϊκό για μένα δεν είναι απλώς ένα μουσικό είδος.
Είναι ένας τρόπος να λες δύσκολα πράγματα απλά και ευθέως.
Με συγκινεί η αμεσότητα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Ο στίχος που δεν χρειάζεται να εξηγήσει πολλά για να σε βρει. Η μελωδία που κουβαλά συναίσθημα. Η ερμηνεία που μπορεί να έχει δύναμη, ρωγμή, θυμό ή ευαισθησία χωρίς να γίνεται επιτηδευμένη.
Από εκεί θέλω να έρχονται οι ρίζες μου.
Όχι όμως για να αναπαράγω το λαϊκό του χθες.
εκεί όπου συναντώ το έντεχνο
Το έντεχνο το συναντώ κυρίως στον λόγο και στην αφήγηση.
Στην ανάγκη ο στίχος να έχει δεύτερο επίπεδο. Να μη λέει απλώς τι συνέβη, αλλά να αφήνει κάτι πίσω του. Μια εικόνα. Μια σκέψη. Μια φράση που μπορεί να αποκτήσει διαφορετικό νόημα για κάθε άνθρωπο.
Γι' αυτό ο μουσικός χώρος που αναζητώ βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη λαϊκή αμεσότητα και την έντεχνη ευαισθησία, μέσα όμως σε έναν σύγχρονο ήχο.
Δεν θέλω να εγκλωβιστώ σε μια ταμπέλα. Θέλω να υπάρχει μια αναγνωρίσιμη αισθητική και μέσα σε αυτήν, ελευθερία.
τι με συγκινεί
Με συγκινεί περισσότερο η αλήθεια από την τελειότητα.
Μια φωνή που κάποια στιγμή ραγίζει, μπορεί να μου πει περισσότερα από μια άψογη φωνητική επίδειξη.
Μου αρέσουν οι ερμηνείες που μοιάζουν να έχουν προηγούμενη ζωή. Που νιώθεις ότι ο άνθρωπος που τραγουδάει ξέρει γιατί λέει αυτή τη συγκεκριμένη φράση.
Αυτό αναζητώ και από τον εαυτό μου.
ως ερμηνεύτρια
Δεν θέλω να αποδείξω πόσα μπορώ να κάνω με τη φωνή μου.
Θέλω να μάθω πόσα μπορώ να κάνω τον άλλον να νιώσει με αυτήν.
Άλλοτε αυτό μπορεί να απαιτεί δύναμη. Άλλοτε σχεδόν ψίθυρο. Άλλοτε θυμό και άλλοτε ευαισθησία.
Για μένα η ερμηνεία ξεκινά όταν σταματάς να σκέφτεσαι πώς ακούγεσαι και αρχίζεις να σκέφτεσαι τι θέλεις να πεις.
Γιατί τελικά αυτό αναζητώ ως ερμηνεύτρια,
όχι απλώς να ακούγεται η φωνή μου, αλλά να μένει κάτι από όσα είπα.
